• IN M LEUVEN

    DE STRATEEG FERNAND SPILLEMAECKERS

     

     

    Door Roger D’Hondt

     

     

    Het museum M in Leuven heeft aan Koen Brams en Dirk Pültau de mogelijkheid geboden om een reconstructie te maken over de eerste voetstappen in de kunstwereld van Fernand Spillemaeckers (1938-1978) als ‘curator’. Eerst was Spillemaeckers immers zelf kunstenaar, maar later is hij bekend geworden als spilfiguur achter de galerie MTL in Brussel en het project “Deurle 11/7/73“.

    MTL.jpg

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Lees meer...

  • In het spoor van Jo Delahaut

    De Botanique in Brussel en het ‘Maison Des Arts’ in Schaarbeek organiseren samen een overzichtstentoonstelling van de constructivist Jo Delahaut (1911-1992). Bij leven oefende Delahaut al heel wat invloed uit op kunstenaars die de weg kozen van de constructivistische kunst om zich uit te drukken. In de huidige tentoonstelling zijn een aantal recente werken opgenomen van hedendaagse kunstenaars zoals Ann Veronica Janssens, Edith Dekyndt, Pieter Vermeersch, Jeanine Cohen en anderen waarmee de curatoren, Yolande De Bontridder en Larra Neve, willen aantonen dat Delahaut wel degelijk sporen heeft nagelaten. Het werk van Delahaut heeft een kunsthistorische betekenis maar kan alleenstaand nog maar weinig boeien tenzij het in een context wordt geplaatst. In de kleinschalige ‘Maison des Arts’ en Botanique worden schilderijen, tekeningen, gouaches en geschriften samengebracht die peilen naar de diepere betekenis van Delahauts werk. Zo valt het op dat de kunstenaar zich enerzijds bezig houdt met het schilderen van oppervlakten in een constructieve samenstelling maar anderzijds ook met lijntekeningen die duiden op een geometrie waarin de kijker zelf de kleurvlakken denkbeeldig moet invullen. Deze minimalistische praktijk geeft aan dat Delahaut meer was dan een schilder. Voorafgaand aan zijn schilderen werd zijn hoofd doorspoeld met conceptuele processen. Om dat te beklemtonen heeft men tussen het oeuvre van Delahaut werken geplaatst van een aantal hedendaagse kunstenaars die aansluiten bij de conceptuele visies. De mooie maar stugge ruimte van de Botanique heeft het soms moeilijk met deze schikking. Beter ware geweest om de Botanique op te delen in enkele kamers waar ongestoord een zuivere confrontatie kan plaatsvinden.

    Ann-Véronica-Janssens-Purple-and-Turquoise-2006-@Philippe-Degobert---Courtesy-the-artist-and-Galerie-Micheline-Szwajcer.jpgZo ontsnapt de installatie met kleurenspots van Ann Veronica Janssens (1966) aan dit offer. Hetzelfde kan ook gezegd worden van de video ‘A Color Book’ van Edith Dekyndt (1960) waarin op een subtiele wijze kleurpagina’s door middel van een elektronische beweging worden omgedraaid. Voor andere kunstenaars is de opdeling minder subtiel en ontstaat ongewild een doorloopeffect. Ik begrijp de context waarin men wil aantonen dat Delahaut ook vandaag een betekenis heeft in de kunstwereld, en dit ondanks het feit dat de meeste van de geïnviteerde kunstenaars geen duidelijk uitgesproken affectie hebben met de constructieve schilderkunst van Jo Delahaut. Deze laatste verdient de overzichtstentoonstelling. 

    RD      

    Foto: Ann Veronica Janssens, Purple and turquoise, 2006 

    Tot 3 november: www.botanique.be